medycyna estetyczna, stomatologia, ortodoncja
Menu
Stomatologia
Jeżeli nasze zęby są niezbyt równe lub przebarwione czy dzielą je szpary, można te niedoskonałości ukryć dzięki nałożeniu porcelanowych licówek. Cieniutkie płatki porcelany nakłada się na przednią – licową powierzchnię zębów, stąd właśnie pochodzi ich nazwa. Najczęściej licówki zakłada się na przednie zęby począwszy od trójki do trójki lub też od czwórki do czwórki. W trakcie pierwszej wizyty stomatologicznej dentysta sprawdza, czy nie istnieją przeciwwskazania do założenia licówek. Następnie wykonywany jest wycisk zębów i na takim modelu przeprowadzona zostaje symulacja ich nowego wyglądu. Dobierany jest wtedy także kolor i kształt licówek. Jeżeli pacjent jest usatysfakcjonowany, zostaje zaproszony na kolejną wizytę. Wtedy stomatolog nakłada na zęby (nie szlifując ich jeszcze) tymczasowe licówki. Pacjent musi nosić je przez kilka dni, aby móc przekonać się, czy będzie w nich się dobrze czuł i wyglądał. Lekarz uwzględnia jego uwagi. Następnie dentysta lekko szlifuje zęby (czasem wystarczy do tego jedynie zmatowienie szkliwa) i robi ich wycisk. Trafi on w następnej kolejności do laboratorium protetycznego, by technik na jego podstawie wykonał właściwe licówki porcelanowe. Do czasu ich założenia zęby pozostają zabezpieczone licówkami tymczasowymi. Po dwóch tygodniach dentysta zdejmuje dotychczasowe zabezpieczenie i przymierza gotowe licówki. Dobiera też kolor cementu, na który licówki zostają przyklejone. Za pomocą specjalistycznej lampy cement jest utwardzany. Jego nadmiar zostaje następnie usunięty, a zęby zostają wypolerowane. Przez kilkanaście godzin po zabiegu nie wolno pić nic, co mogłoby barwić zęby ani jeść nic twardego. Licówki nie są jednak dla wszystkich. Nie każdy jednak może mieć założone licówki. Do przeciwwskazań należą: niewyleczona próchnica, choroby dziąseł, wady zgryzu, zgrzytanie zębami (tzw. Bruksizm) defekty szkliwa, które uniemożliwiają trwałe przymocowanie licówek, ale również złe nawyki jak np. obgryzanie paznokci.